निरोप माझा सर्वांना

“निरोप माझा सर्वांना” 

मी आणि माझं घर — तीस वर्षं गेली त्याला उंची द्यायला,

आणि मी राहणार फक्त चाळीस वर्षं या घरात.

माझं संपलं आयुष्य, मला तेवढं पुरणार,

आणि संपलं  घराचं आयुष्य — त्याला तिथेच ठेवणार.

तो तिथं एकटक कोणाची वाट पाहतो,

आलेल्यांना धीर देतो, झोपलेल्यांना सावली देतो.

काही दिवसांनी येणं-जाणं थांबतं,

घरातल्या मुलाचं खेळणं ही थांबतं ,

आजोबांच्या पाठीवर खेळायची,

तशी मुलं माझ्या छतावर खेळायची.

ते (घर) मला छळतं — “तुम्ही सोडून गेलात, यात तुमची चूक कसली?”

वेळेनुसार तेही चालायचं,

पण मी एकटा… माझा रंग गेला, त्याला थोडं पाहा!

नाही पाहिलं कुणी — माझी एकेक भिंत पडू लागली.

झालं, संपलं माझं, पण;

 निरोप माझा घ्या…

माझ्या भिंती पाडा, मला मोकळं करा,

नाहीतर लोक माझ्या भिंतीचा साफळा पाहतील.

ज्याने मला खिळ ठोकली , तोच आता थकून शांत झाला 

संपलो मी… चाललो मी…

ज्याने मला बनवलं — त्याला पुरलं,

मला जागीच सोडलं.

निरोप माझा सर्वांना… चालो मी.

*****