निरोप माझा सर्वांना

“निरोप माझा सर्वांना” 

मी आणि माझं घर — तीस वर्षं गेली त्याला उंची द्यायला,

आणि मी राहणार फक्त चाळीस वर्षं या घरात.

माझं संपलं आयुष्य, मला तेवढं पुरणार,

आणि संपलं  घराचं आयुष्य — त्याला तिथेच ठेवणार.

तो तिथं एकटक कोणाची वाट पाहतो,

आलेल्यांना धीर देतो, झोपलेल्यांना सावली देतो.

काही दिवसांनी येणं-जाणं थांबतं,

घरातल्या मुलंच खेळणं थांबतं ,

आजोबांच्या पाठीवर खेळायचे,

तसंच ती माझ्या छतावर खेळायचे.

ते (घर) मला छळतं — “तुम्ही सोडून गेलात, यात तुमची चूक कसली?”

वेळेनुसार तेही चाललंय,

पण मी एकटा… माझा रंग गेला, त्याला थोडं पाहा!

नाही पाहिलं कुणी — माझी एकेक भिंत पडू लागली.

झालं, संपलं माझं, पण;

 निरोप माझा घ्या…

माझ्या भिंती पाडा, मला मोकळं करा,

नाहीतर लोक माझ्या भिंतीचा साफळा पाहतील.

ज्याने मला खिळ ठोकला, तोच आता थकून शांत झाला 

संपलो मी… चलो मी…

ज्याने मला बनवलं — त्याला पुरलं,

मला जागीच सोडलं.

निरोप माझा सर्वांना… चलो मी.

*****